close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

     

  • AKTUALNOŚCI

  • 15 września 2017

    17 września 1939 r., łamiąc polsko-sowiecki pakt o nieagresji, Armia Czerwona wkroczyła na teren Rzeczypospolitej Polskiej. Sowiecka agresja zrealizowała tym samym ustalenia zawarte w tajnym protokole paktu Hitler-Stalin, które dotyczyły rozbioru terytoriów lub rozporządzenia niepodległością Polski oraz innych suwerennych państw w Europie Środkowo Wschodniej: Litwy, Łotwy, Estonii, Finlandii i Rumunii.

    Wojska sowieckie przekroczyły wschodnią granicę Polski na całej jej długości bez wcześniejszego wypowiedzenia wojny. Atak ten stanowił złamanie polsko – sowieckiego układu o nieagresji z 1932 r., a także innych porozumień zawartych przez rządy obu państw, co władze ZSRS tłumaczyły rzekomą likwidacją państwa polskiego i nieistnieniem jego najwyższych władz.

     

    Armia Czerwona napotkała opór ze strony Wojska Polskiego oraz Korpusu Ochrony Pogranicza, chociaż dyrektywą naczelnego wodza zalecono żołnierzom unikanie walki i wycofywanie się w kierunku Węgier i Rumunii, z wyjątkiem sytuacji bezpośredniego natarcia i prób rozbrojenia przez czerwonoarmistów. Żołnierze Armii Czerwonej do końca września 1939 zajęli tereny wschodniej II Rzeczypospolitej.

     

    Jednym ze skutków sowieckiej agresji było aresztowanie ponad 200 tys. Polaków. Późniejsze lata sowieckiej okupacji w czasie II wojny światowej były dla Polaków czasem prześladowań. Obywateli II Rzeczypospolitej zmuszono do przyjęcia obywatelstwa radzieckiego. Deportacje w głąb ZSRS objęły setki tysięcy Polaków mieszkających na ziemiach zajętych przez Armię Czerwoną. Ich celem była zmiana struktury społecznej wschodnich ziem II Rzeczypospolitej przy jednoczesnym pozyskaniu taniej siły roboczej. W 1940 roku Sowieci przystąpili do eksterminacji polskich elit – ponad 20 tys. Polskich obywateli zostało uśmierconych w masowych rozstrzeliwaniach w Katyniu, Charkowie i Twerze.

     

    Sowiecka agresja, nazwana przez brytyjski The Times „ciosem w plecy”, była bezpośrednią konsekwencją paktu Hitler-Stalin, podpisanego w Moskwie 23 sierpnia 1939. Integralną częścią sowiecko-niemieckiego paktu był tajny dodatkowy protokół. Jego drugi punkt, dotyczący bezpośrednio Polski, brzmiał następująco: "W wypadku terytorialnych i politycznych przekształceń na terenach należących do Państwa Polskiego granica stref interesów Niemiec i ZSRS przebiegać będzie w przybliżeniu po linii rzek Narwi, Wisły i Sanu. Kwestia, czy w obopólnym interesie będzie pożądane utrzymanie niezależnego Państwa Polskiego i jakie będą granice tego państwa, będzie mogła być ostatecznie wyjaśniona tylko w toku dalszych wydarzeń politycznych. W każdym razie oba rządy rozstrzygną tę kwestię na drodze przyjaznego porozumienia". Te okoliczności obciążają ZSRS odpowiedzialnością za współudział w wywołaniu II wojny światowej.

     

     

     

     

     

     

    Jeszcze w czasie trwania walk obronnych, 28 września 1939, Rzesza Niemiecka i ZSRS zawarły kolejne porozumienie wymierzone przeciwko Polsce - Traktat o granicach i przyjaźni. W podpisanym w Moskwie dokumencie sojusznicy dokonali podziału między siebie polskich ziem i zobowiązali się do wspólnego tłumienia polskich działań niepodległościowych. Na mocy porozumienia ZSRS zgodził się na odstąpienie Niemcom wschodniej części Mazowsza i Lubelszczyzny w zamian za zgodę Niemiec na oddanie Litwy do sowieckiej strefy wpływów. Tym samym został przypieczętowany podział Polski oraz podział stref wpływów w państwach bałtyckich.

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: